glikopironijum-bromid i verapamil

U kliničkim ispitivanjima kod zdravih dobrovoljaca, cimetidin, inhibitor transporta organskih katjona, za koga se smatra da doprinosi izlučivanju glikopironijuma putem bubrega, povećao je ukupnu izloženost (PIK) glikopironijumu za 22% i smanjio bubrežni klirens za 23%. Na osnovu obima ovih promena, ne očekuju se klinički značajne interakcije kada se glikopironijum istovremeno primenjuje sa cimetidinom ili drugim inhibitorima transporta organskih katjona.

Cimetidin ili drugi inhibitori transporta organskih katjona U kliničkom ispitivanju kod zdravih dobrovoljaca, cimetidin, inhibitor transporta organskih katjona za koga se smatra da doprinosi izlučivanju glikopironijuma putem bubrega, povećao je ukupnu izloženost (PIK) glikopironijumu za 22% i smanjio bubrežni klirens za 23%. Na osnovu veličine ovih promena, ne očekuje se klinički značajna interakcija kada se glikopironijum primenjuje istovremeno sa cimetidinom ili drugim inhibitorima transporta organskih katjona.

Eliminacija Indakaterol U kliničkim studijama, količina indakaterola izlučena urinom u neizmenjenom obliku, bila je generalno manja od 2,5% isporučene doze. Bubrežni klirens indakaterola bio je u proseku između 0,46 i 1,2 litara/sat. U poređenju sa serumskim klirensom indakaterola od 23,3 litara/sat, očigledno je da bubrežni klirens ima manju ulogu (oko 2 do 5% sistemskog klirensa) u eliminaciji sistemski raspoloživog indakaterola. U studiji ADME kod ljudi, indakaterol koji je primenjen oralno izlučen je fecesom prvenstveno u neizmenjenom obliku (54% doze) i, u manjem obimu, u obliku hidroksiliranih metabolita indakaterola (23% doze). Koncentracije indakaterola u serumu smanjivale su se u nekoliko faza, sa prosečnim terminalnim poluvremenom eliminacije u rasponu od 45,5 do 126 sati. Efektivno poluvreme eliminacije, izračunato iz kumulacije indakaterola nakon ponovljenih doza, bilo je u rasponu od 40 do 52 sata, što je u skladu sa zapaženim vremenom do postizanja stanja ravnoteže od približno 12-15 dana. Glikopironijum Nakon intravenske primene glikopironijum-bromida označenog sa [3H], srednja vrednost izlučivanja radioaktivnosti putem urina tokom 48 sati iznosila je 85% doze. Dodatnih 5% doze pronađeno je u žuči. Bubrežna eliminacija neizmenjenog leka iznosi oko 60 do 70% ukupnog klirensa sistemski raspoloživog glikopironijuma, dok nerenalni klirens predstavlja oko 30 do 40%. Klirens preko žuči doprinosi nerenalnom klirensu, ali se smatra da je većina nerenalnog klirensa uzrokovana metabolizmom. Srednja vrednost bubrežnog klirensa glikopironijuma nakon inhalacije bila je u rasponu od 17,4 do 24,4 litara/sat. Aktivna tubularna sekrecija doprinosi bubrežnoj eliminaciji glikopironijuma. Do 23% isporučene doze bilo je pronađeno u urinu u neizmenjenom obliku aktivne supstance. Koncentracije glikopironijuma u plazmi smanjivale su se u nekoliko faza. Srednje terminalno poluvreme eliminacije bilo je znatno duže nakon inhalacije (33 do 57 sati) nego nakon intravenske (6,2 sati) i oralne (2,8 sati) primene. Način eliminacije ukazuje na održivu resorpciju u plućima i/ili prelazak glikopironijuma u sistemsku cirkulaciju za 24 sata od inhalacije i nakon toga.

Cimetidin ili drugi inhibitori transporta organskih katjona U kliničkim ispitivanjima kod zdravih dobrovoljaca, cimetidin, inhibitor transporta organskih katjona, za koga se smatra da doprinosi izlučivanju glikopironijuma putem bubrega, povećao je ukupnu izloženost (PIK) glikopironijumu za 22% i smanjio bubrežni klirens za 23%. Na osnovu obima ovih promena, ne očekuju se klinički značajne interakcije kada se glikopironijum istovremeno primenjuje sa cimetidinom ili drugim inhibitorima transporta organskih katjona.

Eliminacija Indakaterol U kliničkim studijama u kojima se sakupljao urin, količina indakaterola izlučena urinom u neizmenjenom obliku je bila generalno manja od 2% doze. Bubrežni klirens indakaterola bio je u proseku između 0,46 i 1,2 litara/sat. U poređenju sa serumskim klirensom indakaterola od 18,8 do 23,3 litara/sat, očigledno je da bubrežni klirens ima manju ulogu (oko 2 do 6% sistemskog klirensa) u eliminaciji sistemski raspoloživog indakaterola. U studiji ADME kod ljudi u kojoj je indakaterol primenjen oralno, prvenstveni put ekskrecije je bio fecesom u odnosu na ekskreciju urinom. Indakaterol je eliminisan fecesom primarno u neizmenjenom obliku (54% doze) i, u manjem obimu, u obliku hidroksiliranih metabolita indakaterola (23% doze). Balans mase je bio potpun sa ≥90% doze prikupljene iz ekskreta. Koncentracije indakaterola u serumu smanjivale su se u nekoliko faza, sa prosečnim terminalnim poluvremenom eliminacije u rasponu od 45,5 do 126 sati. Efektivno poluvreme eliminacije, izračunato iz kumulacije indakaterola nakon ponovljenih doza, bilo je u rasponu od 40 do 52 sata, što je u skladu sa zapaženim vremenom do postizanja stanja ravnoteže od približno 12 do 14 dana. Glikopironijum Nakon intravenske primene [3H]-obeleženog glikopironijum-bromida kod ljudi, srednja vrednost izlučivanja radioaktivnosti putem urina u periodu od 48 sati iznosila je 85% doze. Dodatnih 5% doze je pronađeno u žuči. Dodatno, balans mase je bio gotovo kompletan. Izlučivanje glavnog leka putem bubrega obuhvata oko 60% do 70% ukupnog klirensa sistemski dostupnog glikopironijuma, gde na procese nebubrežnog klirensa otpada oko 30% do 40%. Bilijarni klirens doprinosi nebubrežnom klirensu, ali se smatra da se većina nebubrežnog klirensa vrši putem metabolizma. Srednja vrednost bubrežnog klirensa glikopironijuma nakon inhalacije je bio u rasponu od 17,4 i 24,4 L/sat. Aktivna tubularna sekrecija doprinosi izlučivanju glikopironijuma putem bubrega. Do 20% od isporučene doze se nalazi u urinu u obliku glavnog leka. Koncentracija glikopironijuma u plazmi opada na multifazni način. Srednje terminalno poluvreme eliminacije je mnogo duže nakon inhaliranja (33 do 57 sati), nego nakon intravenske (6,2 sata) ili oralne (2,8 sati) primene. Obrazac izlučivanja ukazuje na održivu resorpciju u plućima i/ili prelazak glikopironijuma u sistemsku cirkulaciju za 24 sata od inhaliranja i nakon toga.