perindopril-arginin i hlortalidon

Antihipertenzivi i vazodilatatori: Istovremena primena sa antihipertenzivima, vazodilatatorima (kao što su nitroglicerin, ostali nitrati ili drugi vazodilatatori) ili sa drugim lekovima koji imaju potencijal da snižavaju krvni pritisak (npr. triciklični antidepresivi, barbiturati, fenotiazini), može da poveća rizik od hipotenzivnog dejstva perindoprila i bisoprolola.

Diuretici koji ne štede kalijum: Pacijenti koji primaju diuretike, naročito oni čija je zapremina cirkulišuće tečnosti i/ili soli smanjena, mogu da dožive izrazito smanjenje krvnog pritiska nakon početka lečenja ACE inhibitorom. Mogućnost hipotenzivnog dejstva može da se smanji prekidom davanja diuretika, povećanjem unosa tečnosti ili soli pre započinjanja terapije malim dozama perindoprila, koje se, zatim, progresivno povećavaju. Kod arterijske hipertenzije, kada je prethodna terapija diureticima uzrokovala smanjenje koncentracije soli/volumena, ili mora da se prekine davanje diuretika pre uvođenja ACE inhibitora, u kom slučaju se diuretik koji ne štedi kalijum može kasnije ponovo uvesti ili se ACE inhibitor mora uvesti u maloj dozi koja se, zatim, postepeno povećava. Kod kongestivne srčane insuficijencije lečene diureticima, terapija ACE inhibitorom treba da se započne u veoma maloj dozi i, ako je to moguće, nakon smanjenja doze diuretika koji ne štedi kalijum. U svim slučajevima, bubrežna funkcija (klirens kreatinina) mora da se prati tokom prvih nekoliko nedelja terapije ACE inhibitorom.

ACE inhibitori mogu da izazovu pad krvnog pritiska. Simptomatska hipotenzija se retko viđa kod nekomplikovanih hipertenzivnih pacijenata i češće nastaje kod pacijenata sa poremećajem volumena izazvanim npr. terapijom diureticima, dijetom sa restrikcijom unosa soli, dijalizom, dijarejom ili povraćanjem, ili pacijenata sa teškom renin-zavisnom hipertenzijom (videti odeljke 4.5 i 4.8). Kod pacijenata sa simptomatskom srčanom insuficijencijom, sa ili bez pridružene bubrežne insuficijencije, može doći do pojave simptomatske hipotenzije. To se češće dešava kod težih stadijuma srčane insuficijencije, kao posledica upotrebe velikih doza diuretika Henleove petlje, hiponatremije ili oštećenja funkcije bubrega. Kod pacijenata sa povećanim rizikom od simptomatske hipotenzije treba pažljivo nadgledati započinjanje terapije i prilagođavanje doze. Slična je situacija i kod pacijenata sa ishemijskom bolešću srca ili cerebrovaskularnim bolestima, kod kojih preterani pad krvnog pritiska može da dovede do infarkta miokarda ili cerebrovaskularnog događaja.