hidroksikarbamid i idarubicin

Ukoliko se lek Litalir koristi istovremeno sa drugim mijelosupresivnim lekovima, može biti neophodno prilagođavanje doza. Stariji pacijenti Stariji pacijenti mogu biti osetljiviji na dejstvo leka Litalir, kada bi trebalo primenjivati manje doze ovog leka. Deca Režim doziranja u ovoj populaciji nije utvrđen jer su retke indikacije za primenu leka kod dece. Pacijenti sa oštećenom funkcijom bubrega S obzirom na to da se ovaj lek eliminiše putem bubrega, treba razmotriti smanjenje doze leka Litalir u ovoj populaciji. Način primene leka Oralna upotreba. Ako pacijent to želi, ili ukoliko ima teškoća sa gutanjem kapsule, sadržaj kapsule se može rastvoriti u čaši vode i odmah popiti. Može da se desi da ne dođe do rastvaranja neke slabo rastvorljive pomoćne materije i da ona pluta na površini. Sadržaj kapsule ne sme da se inhalira, niti sme da dođe u direktan kontakt sa kožom ili sluzokožom. Ukoliko dođe do prosipanja, sadržaj se mora odmah obrisati.

Svi ovi dozni režimi moraju, ipak, uzeti u obzir hematološki status pacijenta i doze drugih citotoksičnih lekova kada se primenjuju istovremeno.

Mijelosupresivna aktivnost može biti povećana ukoliko je pacijent primao ili prima radioterapiju ili citotoksičnu terapiju.

Depresija koštane srži je verovatnija kod pacijenata koji su prethodno bili na radioterapiji ili primali citotoksične lekove za lečenje malignih oboljenja. Kod njih treba davati lek Litalir uz oprez. Oporavak od mijelosupresije je brz kada se prekine primena leka Litalir.

Kod pacijenata koji su na terapiji hidroksikarbamidom, naročito ukoliko koriste druge citotoksične lekove, treba imati u vidu mogućnost povećanih vrednosti mokraćne kiseline, koja može dovesti do nastanka gihta ili u najgorem slučaju nefropatije uzrokovane mokraćnom kiselinom. Zbog toga je važno da se nivo mokraćne kiseline prati redovno i da se za vreme terapije unose velike količine tečnosti.

Pre započinjanja terapije idarubicin-hidrohloridom, potrebno je da se pacijenti oporave od akutnih toksičnosti prethodne citotoksične terapije (poput stomatitisa, neutropenije, trombocitopenije i generalizovanih infekcija).

Kod pacijenata koji su primali antracikline (uključujući i idarubicin) primećena je sekundarna leukemija, sa ili bez preleukemične faze. Sekundarna leukemija je češća kada se takvi lekovi primenjuju u kombinaciji sa antineoplasticima koji oštećuju DNK, kada su pacijenti prethodno bili na terapiji velikim dozama citotoksičnih lekova ili prilikom povećanja doze antraciklina. Ove leukemije mogu imati latentni period od 1 do 3 godine.

Idarubicin je potentni mijelosupresiv i zbog toga se može očekivati da u kombinaciji sa drugim lekovima sličnog mehanizma delovanja može dovesti do aditivnog mijelosupresivnog dejstva (videti odeljak 4.4).