leuprorelin i eksemestan

Kako bi se osigurala odgovarajuća supresija jajnika kod pre i perimenopauzalnih žena, lečenje leuprorelinom mora se započeti najmanje 6-8 nedelja pre početka primene inhibitora aromataze i potrebno je primenjivati injekcije leuprorelin-acetata u pravilnim mesečnim intervalima, bez prekida lečenja tokom trajanja primene inhibitora aromataze. Kod žena koje su u trenutku uspostavljanja dijagnoze karcinoma dojke u premenopauzi i kod kojih je hemioterapija dovela do amenoreje, jajnici mogu ali i ne moraju i dalje proizvoditi estrogen. Nezavisno od menstrualnog statusa, premenopauzalni status je potrebno potvrditi nakon hemioterapije, a pre početka lečenja leuprorelinom, i to utvrđivanjem jesu li koncentracije estradiola i FSH u krvi u okviru raspona vrednosti za žene u premenopauzi. Na taj način će se, u slučaju menopauze izazvane hemioterapijom, izbeći nepotrebno lečenje leuprorelinom. Nakon započinjanja primene leuprorelina kod žena kod kojih se planira naknadno lečenje inhibitorom aromataze, važno je potvrditi odgovarajuću supresiju jajnika (menopauza indukovana analogom gonadotropina) putem redovne provere cirkulišućeg FSH i estradiola, u skladu sa trenutno važećim preporučenim kliničkim smernicama. U skladu sa navedenim, supresiju jajnika potrebno je potvrditi malom koncentracijom FSH i estradiola u krvi, pre početka primene inhibitora aromataze. Ove analize potrebno je ponoviti svaka tri meseca tokom kombinovane terapije leuprorelinom i inhibitorom aromataze. Na taj način se izbegava povratno povećanje vrednosti cirkulišućeg estrogena prouzrokovano inhibitorom aromataze, sa posledičnim implikacijama na karcinom dojke. Važno je imati na umu da se, kao odgovor na supresiju jajnika prouzrokovanu analogom gonadotropina (indukovana menopauza), vrednosti cirkulišućeg FSH smanjuju, za razliku od prirodne menopauze kod koje se vrednosti FSH povećavaju. Kod pacijentkinja kod kojih je prekinuta primena leuprorelina potrebno je prekinuti i primenu inhibitora aromataze unutar mesec dana od poslednje primene leuprorelina.

Kombinacija sa inhibitorom aromataze za rani i uznapredovali karcinom dojke: lečenje leuprorelinom mora se započeti najmanje 6-8 nedelja pre početka primene inhibitora aromataze. Najmanje dve injekcije leuprorelin-acetata (uz interval od mesec dana između primene pojedinih injekcija) moraju se primeniti pre početak primene inhibitora aromataze. Pre početka lečenja inhibitorom aromataze, potrebno je potvrditi supresiju jajnika malom koncentracijom FSH i estradiola, kontrolu ponavljati na svaka tri meseca tokom kombinovane terapije leuprorelin-acetatom i inhibitorom aromataze (videti odeljak 4.4).

Karcinom dojke kod pre i perimenopauzalnih pacijentkinja: započinjanje lečenja inhibitorom aromataze pre postizanja odgovarajuće supresije jajnika primenom leuprorelin-acetata (

Hipertenzija je prijavljena kao značajni neželjeni događaj sa veoma čestom učestalošću prilikom primene GnRH agonista u kombinaciji sa eksemestanom ili tamoksifenom. Kod premenopauzalnih žena sa karcinomom dojke koje se leče GnRH agonistom u kombinaciji sa eksemestanom ili tamoksifenom potrebno je redovno pratiti kardiovaskularne faktore rizika i krvni pritisak.

Hiperglikemija i dijabetes su prijavljeni kao značajni neželjeni događaji sa čestom učestalošću prilikom primene GnRH analoga u kombinaciji sa eksemestanom ili tamoksifenom. Kod premenopauzalnih žena sa karcinomom dojke koje se leče GnRH agonistom u kombinaciji sa eksemestanom ili tamoksifenom, potrebno je redovno pratiti faktore rizika za dijabetes, uz redovno praćenje vrednosti glukoze u krvi. Ako je potrebno, treba započeti odgovarajuću terapiju antidijabeticima, u skladu sa nacionalnim smernicama.

Rizik od poremećaja mišićno-koštanog sistema (uključujući bol u zglobovima ili mišićima i kostima) prilikom kombinovane terapije GnRH agonista sa inhibitorom aromataze ili tamoksifenom iznosi približno 89% za inhibitor aromataze i približno 76% za tamoksifen.

Depresija je prijavljena u približno 50% pacijentkinja lečenih GnRH agonistom u kombinaciji sa tamoksifenom ili eksemestanom, ali tešku depresiju (stepen 3 – 4) imalo je manje od 5% pacijentkinja.