metotreksat i amoksicilin

Farmakokinetičke reakcije Interakcije koje mogu povećati koncentraciju metotreksata Često praćenje pacijenta je neophodno, posebno ako se visoke doze metotreksata primenjuju istovremeno sa lekovima koji smanjuju vezivanje metotreksata za proteine, eliminaciju metotreksata ili izazivaju oštećenje bubrega. Ako se istovremena upotreba ne može izbeći, razmotriti prilagođavanje doze metotreksata.

Upotrebu metotreksata sa penicilinima i sulfonamidima treba pažljivo pratiti.

Penicilini i sulfonamidi Penicilini i sulfonamidi mogu da smanje bubrežni klirens metotreksata, čime se povećavaju koncentracije metotreksata u serumu.

Farmakokinetičke reakcije Interakcije koje mogu povećati koncentraciju metotreksata Često praćenje pacijenta je neophodno, posebno ako se visoke doze metotreksata primenjuju istovremeno sa lekovima koji smanjuju vezivanje metotreksata za proteine, eliminaciju metotreksata ili izazivaju oštećenje bubrega.

Metotreksat se vezuje za proteine plazme, a određeni lekovi kao što su oralni hipoglikemici, tiazidni diuretici, sulfonamidi, fenitoin, barbiturati, trankilizeri, oralni kontraceptivi, derivati amidopirina, doksorubicin, para-aminobenzoeva kiselina, neki antibiotici kao što su penicilini (npr. amoksicilin), tetraciklini, hloramfenikol smanjuju ovo vezivanje, što može dovesti do povećane toksičnosti kada se koriste istovremeno.

Antibiotici Antibiotici, kao što su penicilini, glikopeptidi, sulfonamidi, ciprofloksacin i cefalotin, mogu, u individualnim slučajevima, smanjiti bubrežni klirens metotreksata, tako da može da se javi povećana koncentracija metotreksata u serumu sa istovremenom hematološkom i gastrointestinalnom toksičnošću.

Lek koji se u velikoj meri vezuje za proteine plazme Metotreksat se posle resorpcije delimično vezuje za albumine seruma, a toksičnost se može povećati zbog njegovog istiskivanja drugim lekovima koji se vezuju za albumine u velikoj meri, kao što su salicilati, sulfonamidi, derivati sulfoniluree, fenilbutazon, fenitoin i neki antibakterijski lekovi, na primer penicilini, tetraciklini, hloramfenikol, pristinamicin, probenecid i paraaminobenzojeva kiselina.

Oralni antibiotici kao što su tetraciklin, hloramfenikol, kao i antibiotici širokog spektra koji se ne resorbuju, mogu da smanje intestinalnu resorpciju metotreksata ili da ometaju enterohepatičnu cirkulaciju inhibicijom crevne flore i inhibicijom metabolizma leka od strane bakterija.

Oralni antibiotici kao što su tetraciklini, hloramfenikol i neresorbujući antibiotici širokog spektra mogu smanjiti intestinalnu resorpciju metotreksata ili ometati enterohepatičku cirkulaciju zbog inhibicije crevne flore ili supresije metabolizma bakterija.

Oralni antibiotici Oralni antibiotici kao što su tetraciklin, hloramfenikol, kao i antibiotici širokog spektra koji se ne resorbuju iz creva, mogu da smanje intestinalnu resorpciju metotreksata ili da ometaju enterohepatičku cirkulaciju inhibicijom crevne flore i inhibicijom metabolizma leka od strane bakterija.

Oralni antibiotici kao što su tetraciklini, hloramfenikol i ne-resorbilni antibiotici širokog spektra mogu smanjiti intestinalnu resorpciju metotreksata ili uticati na enterohepatičku cirkulaciju, tako što inhibiraju intestinalnu floru ili suprimiraju metabolizam bakterija.

Oralni antibiotici Oralni antibiotici, kao što su tetraciklini, hloramfenikol i neresorbujući antibiotici širokog spektra, mogu uticati na enterohepatičnu cirkulaciju, tako što inhibišu crevnu floru ili suprimiraju bakterijski metabolizam.