amilorid i ketorolak

Istovremena primena NSAIL i lekova koji štede kalijum, kao što je amilorid-hidrohlorid, može dovesti do pojave hiperkalemije, posebno kod starijih pacijenata. Prema tome, u ovim slučajevima se preporučuje pažljivo praćenje koncentracije kalijuma u serumu.

Kada se amilorid koristi istovremeno sa inhibitorom angiotenzin konvertujućeg enzima, nesteroidnim antiinflamatornim lekovima (NSAIL)) ili ciklosporinom povećan je rizik od pojave hiperkalemije. Zbog toga ukoliko je istovremena primena ovih lekova indikovana zbog pokazane hipokalemije, lekove treba pažljivo upotrebljavati i često pratiti koncentraciju kalijuma u serumu. Kod pacijenata koji istovremeno uzimaju NSAIL ili ciklosporin, može biti povećan rizik od nefrotoksičnosti.

Istovremena primena sa diureticima može da dovede do smanjenog diuretičnog dejstva i povećanog rizika od nefrotoksičnosti NSAIL.

Treba biti posebno oprezan kod pacijenata čije stanje dovodi do smanjenja volumena krvi i/ili cirkulacije kroz bubrege, tamo gde bubrežni prostaglandini imaju potpornu ulogu u održavanju perfuzije bubrega. Kod ovih pacijenata, primena NSAIL može da dovede do dozno zavisnog smanjenja u stvaranju bubrežnih prostaglandina i može da precipitira nastanak bubrežne insuficijencije. Najvećem riziku su izloženi oni pacijenti čiji je volumen smanjen zbog gubitka krvi ili teške dehidratacije, pacijenti sa oštećenom funkcijom bubrega, srčanom insuficijencijom, poremećajem funkcije jetre, starije osobe, kao i oni koji uzimaju diuretike. Treba pratiti funkciju bubrega kod ovih pacijenata. Po obustavljanju terapije NSAIL, po pravilu dolazi do oporavka na stanje pre uvođenja ove terapije. Neodgovarajuća nadoknada tečnosti/krvi tokom hirurške intervencije dovodi do hipovolemije i može da dovede do poremećaja funkcije bubrega, koja se dodatno pogoršava kada se primeni lek Zodol. Prema tome, treba korigovati depleciju tečnosti i pažljivo pratiti vrednosti ureje u serumu i kreatinina, kao i izlučivanje urina, sve dok pacijent ne postane euvolemičan. Kod pacijenata na hemodijalizi, klirens ketorolaka je smanjen približno na pola od normalne brzine, a terminalno poluvreme eliminacije je produženo približno tri puta (videti odeljak 4.3).

Istovremena primena sa diureticima može dovesti do smanjenog diuretičkog dejstva i povećati rizik od nefrotoksičnosti NSAIL.

Treba biti oprezan kod pacijenata sa stanjima koja dovode do smanjenja volumena krvi i/ili protoka krvi kroz bubrege, tamo gde bubrežni prostaglandini imaju potpornu ulogu u održavanju bubrežne perfuzije. Kod ovih pacijenata, primena NSAIL može da dovede do dozno zavisnog smanjenja u stvaranju bubrežnih prostaglandina i može da precipitira manifestnu bubrežnu insuficijenciju. Najvećem riziku su izloženi oni pacijenti čiji je volumen smanjen zbog gubitka krvi ili teške dehidracije, pacijenti sa poremećajem bubrežne funkcije, srčanom insuficijencijom, disfunkcijom jetre, stariji pacijenti, kao i oni koji uzimaju diuretike. Bubrežnu funkciju treba pratiti kod ovih pacijenata. Obustavljanje terapije NSAIL, je po pravilu praćeno oporavkom i vraćanjem na stanje pre uvođenja ove terapije. Neodgovarajuća nadoknada tečnosti/krvi tokom hirurške intervencije dovodi do hipovolemije, i može da dovede do disfunkcije bubrega, koja se dodatno pogoršava ako se uzima lek Toradol. Prema tome, treba korigovati gubitak tečnosti i savetuje se pažljivo praćenje ureje i kreatinina u serumu, kao i produkcije urina, sve dok pacijent ne postane normovolemičan. Kod pacijenata na dijalizi, klirens ketorolaka je smanjen na približno polovinu brzine, a terminalno poluvreme eliminacije je produženo približno tri puta (videti odeljak 4.3).

Treba biti posebno oprezan kod pacijenata čije stanje dovodi do smanjenja volumena krvi i/ili cirkulacije kroz bubrege, tamo gde bubrežni prostaglandini imaju potpornu ulogu u održavanju bubrežne perfuzije. Kod ovih pacijenata, primena NSAIL može da dovede do dozno zavisnog smanjenja u stvaranju bubrežnih prostaglandina i može da precipitira nastanak bubrežne insuficijencije. Najvećem riziku su izloženi oni pacijenti čiji je volumen smanjen zbog gubitka krvi ili teške dehidratacije, pacijenti sa oštećenom funkcijom bubrega, srčanom insuficijencijom, poremećajem funkcije jetre, starije osobe, kao i oni koji uzimaju diuretike. Bubrežnu funkciju treba pratiti kod ovih pacijenata. Po obustavljanju terapije NSAIL, po pravilu dolazi do oporavka na stanje pre uvođenja ove terapije. Neodgovarajuća nadoknada tečnosti/krvi tokom hirurške intervencije dovodi do hipovolemije i može da dovede do poremećaja funkcije bubrega, koja se dodatno pogoršava kada se primeni lek Toradol. Prema tome, treba korigovati depleciju tečnosti i pažljivo pratiti vrednosti uree u serumu i kreatinina, kao i izlučivanje urina, sve dok pacijent ne postane euvolemičan. Kod pacijenata na hemodijalizi, klirens ketorolaka je smanjen približno na pola od normalne brzine, a terminalno poluvreme eliminacije je produženo približno tri puta (videti odeljak 4.3).

Kod istovremene primene sa diureticima može doći do smanjenja njihovog diuretičkog efekta i povećanja rizika od nefrotoksičnog delovanja NSAIL.

Imajući u vidu da prostaglandini imaju suportivnu ulogu u održavanju perfuzije bubrega, oprez je neophodan kod pacijenata sa smanjenim volumenom krvi i/ili sa smanjenom bubrežnom perfuzijom. Kod ovih pacijenata primena NSAIL može da izazove dozno zavisno smanjenje sinteze renalnih prostaglandina i da precipitira nastanak bubrežne insuficijencije. Najveći rizik postoji kod pacijenata sa smanjenim volumenom cirkulišuće tečnosti usled gubitka krvi ili teške dehidratacije, sa oštećenjem funkcije bubrega, srčanom insuficijencijom, disfunkcijom jetre, kod pacijenata starije životne dobi i kod pacijenata na terapiji diureticima. Kod ovih pacijenata treba pratiti funkciju bubrega. Nakon prekida terapije sa NSAIL stanje se obično normalizuje. Neadekvatna nadoknada tečnosti/krvi tokom operacije i hipovolemija kao posledica toga, može da izazove bubrežnu disfunkciju koju može da pojača istovremena primena ketorolaka. Zato se preporučuje korigovanje volumena i redovno praćenje vrednosti ureje, kreatinina i izlučivanje urina u cilju postizanja normovolemije. Kod pacijenata na hemodijalizi klirens ketorolaka je oko dva puta manji a terminalno poluvreme eliminacije je produženo oko tri puta (videti odeljak 4.3).